Sansür zihniyeti

Aylar önce Milliyet’in blog ortamında yazmaya niyetlenmiş ve hatırlayabildiğim 3 yazım yayınlanmıştı. Sonrasında “sansür” geldi. Böylesi sosyal bir ortamda yayınlanacak olan bir yazıda, hukuka ve asgari etik çizgilere uyulması, tartışılamayacak bir gerçektir.
Ne var ki; Milliyet blog ortamı için, sadece bu çizgiler önemsenmemekte. Yazdığınız ve kaleme aldığınız gerçekler, doğru ve halkın bilgilendirilmesi konusunda her ne kadar önemli olsa da, bu Milliyet’in kendine “özgü” bakış açısı ve siyasi stratejisi itibariyle hiçbir önem taşımamaktadır.
Sayın Aydın Doğan’la ilgili olarak güncel (aslında güncel değil, backraundu var bu işin) gelişmeler çizgisinde, 2 gün evvel yeni bir üyelik alarak “yorumcu” düzeyinde katkıda bulunmak, bakılması elzem hususlara katkıda bulunmak istedim.
Sadece bir yorumum yayınlandı. Daha 2. yorumumda yine “sansür” edildim. Sadece 500 harf kapasitesine sahip bu alanda, ancak kenarından köşesinden geçebildiğim doğru ve gerçekler yayınlanmadı. Bu sabah, yeni bir yorum yazarak (yönetime atfen) durumu kınadım. Bu durum nedeni ile Milliyet adına utandığımı ilettim.
Bir cevap dahi yazmayacaklarını, görmez ve duymazdan geleceklerini biliyorum.
Daha önceki deneyimimden çok iyi biliyorum. Israrla; “Neden-niçin” sorularıma cevap alamadım. (Sanki bilmiyoruz da soruyoruz işte…)
Ne var ki; Tüm samimiyetimle söylüyorum “yazık”…
Ülkemizde; her şeye rağmen(!) kalbur üstünde kalacak 3-5 gazeteden biri olan Milliyet’in tavrı böyle olmamalı. Yıllarca gazete-lerde görev yapmış, ıcığını cıcığını bilen insanım. Elbette bir gazetenin yayın politikası, bakış açısı, diğer rakip yayın organlarına göre spesifik bir tarzı olacaktır. Ötesi, bu olmazsa olmazdır.
Bunun net açılımını, Milliyet’in yazar kadrosu açıkça ortaya koymaktadır. Ciddi ve duyarlı bir okur, buna ancak saygı duyar. Keza, Burada tercih hakkına sahiptir.
Kişisel arşivimin büyük bir kısmına taban olacak kaynakları, bu gazete ve yazarlarından elde etmişimdir. Çünkü, 35 seneden fazladır bu gazeteyi okuyorum. Bugün, internet kolaylığına rağmen bu gazete benim için (bilhassa bazı saygın – duayen yazarlar nedeni ile) kült.
Bu elbette eleştirilebilir ama, bendeniz böyle görüyorum. Son 1 senelik gazete arşivimi de Milliyet oluşturmakta.
Türkiye-ülkemiz gerçeklerinde olarak, burada; Medya, basın – büyük işadamları, işverenler, sermaye konularına girmek istemiyorum. Bu konunun dışında ayrıca bir tartışma gerçeğidir.
Bunu burada irdeledim, çünkü çok iyi biliyorum ki, bu yazıyı e-postaya koyup, yayınladığım andan itibaren yağmur gibi özellikle bu konuda soru gelecek.
Dostlarım; Sizlerden ricam, konuyu sadece kaleme aldığım açıdan değerlendirin. Hele günümüz sorunlarının(!) devasa boyutlarında, birde bu konu çıkmasın karşıma.
Ülkemizde; siyasetten ve yine ülkemizin, kendine özgü yapısndan kaynaklanan parti-lider gerçeklerinden konuşup, tartışıyoruz. Yine bu gerçeklerin ülkemizdeki yarattığı kaynamaları-depremleri-bozulmaları yaşıyoruz. Bunlar maalesef acı gerçeklerimiz.
Hepsi tamam da, yukarıda bahsettiğim “kalbur üstülüğün” sorumluluğu burada işin ciddiyetini – vahametini ortaya koymakta. Dikkat etti iseniz; İçinde bulunduğumuz, her birey için sorumluluk gerektiren vahim durumumuz nedeni ile “medya-sermaye” konusunu bile (bugün için) tartışılması şimdilik abes görmekteyim.
İşte bu gerçekler, basınımızı daha bir “demokrat” olmak sorumluluğuna sokmaktadır.
Yok… Bu tavır devam ederse; Bu havanda su dövmek, fasit daire içine hapis olmaktır.
Ve sonuç olarak da; Bugün kamuoyunca hayret ve şaşkınlıkla izlenen bireysel ve palyatif “saldırgan” tutumların, kurumsal yapıya dönüşme tehlikesi gerçeğidir.

Dostça kalın.