Ekonomik krizlerin Türkçesi...

“Dünyada bugün yaşanan ekonomik kriz ne kadar sürebilir….” diye başlayan bir soru aldım.
Bu soruyu ve cevabımı da yayınlamanın uygun olacağını düşündüm.
Dünyada bugün yaşanan krizin tamamen yok olacağını artık düşünmüyorum.
Bundan sonra bu krizlerin, dalga dalga geleceği ve bunun kaçınılmaz olduğu gerçektir.

Bizim gibi geri kalmış, halkının çok büyük bir kısmının; “Bundan sonra bitti, sağ-sol kalmadı. Bunlar artık anlamsız” diyebilen, üstelik bu cehaletinin farkında bile olmadan böylesi “aptal” düşünceleri aptalca çevresindekilerle paylaşmaya çalışan insanlarının olduğu ülkeler, bu tür krizlerde gelişmiş ülkelerin merhemi olacak ve daha bir batağa saplanacaklardır.

Çünkü artık bu ekonomik krizlerin temel ve nedenlerinde doğal afetler, kuraklık, bölgesel çatışma, yatırımlarda plan ve program hataları, sanayi ve endüstriyel alanlarda sermaye aktarım ve taşımaları ve buna benzer ekonominin cilvesi diyebileceğimiz sorunlar yatmamakta.

Kara kapitalizmin (sağcılığın) kara, hem de kapkara yüzü bu…

Aslında bunun anlatısı oldukça uzundur ama ben elimden geldiğince yine DemotikE olmaya çalışacak ve özette kalacağım.

Yukarıda, bundan önce ekonomide yaşanan sorunların farklılaştığına değindim.
Nedir bu farklılaşma?…
Paranın artık üretime yatırılarak kazanımları yerine, paranın paraya ve zaten var olan ekonomik yapıların kazanımlarına aktarılması.
Yani para ile kumar oynama, üretime değil de zaten var olandan bir şeyler kapmaya yönelme. Kısa yoldan köşe dönmeye çalışma.

Ne var ki; Bu ortam (kumarhane) kurtlar sofrasıdır.
Birilerinin sayesinde palazlandığı bu büyük şirketlerinde, bu sistemi daim ve işler kılması için arada büyümesi gerektir.
O nedenle arada bir bu yatırımların bir kısmını “ham” yapmakta.
Bu “ham” yapılan para, doğrudan üretime yapılmayan bir para olduğundan, tedavüldeki “aktive” – “keş” olması nedeniyle bu kez piyasalar “keş” darlığına düşer.
Aman yanlış anlaşılmasın…. Bir kez daha söyleyeyim…
Burada bu işin uzmanları beni bağışlasın. Bendeniz burada, bilimsel bir konuyu sıradan her vatandaşımızın anlayacağı bir dile (DemotikE) indirmeye çalıştım.
Bu “ham” yapma zamanı ve “ham” yapılan miktar, rastsal değildir. Plan ve programlı bir şekilde yapılan spesifik bir çalışma ve uygulamadır.
Gelişmiş devletlerin bile (mutlaka) bilgisi vardır.
Eeeee. Adamların gelişmişlik anlayışları ile bizim gibi dingil vatandaşa sahip ülkelerin gelişmişlik anlayışları burada farkını ortaya koymakta.
Son model cep telefonu, TV, ev eşyası, araba, computer, hayatı kolaylaştıran otomatlar ve diğer elektronik eşya ve iletişimin hızlanması bizim insanımız için gelişmişlik yolunda yeterlidir ama beğenmediğimiz, hatta küstahça “onlar aptal-cahil-bilgisiz” dediğimiz aydın Avrupalılar için gelişmişlikte bunlar çok fazla bir şey ifade etmemekte.

Neyse biz “ham” yapılan paraya dönelim.
Dedik ya, bu para planlı “ham” yapıldı diye. Bu “ham”lama sırasında (a) ülke yatırımcısı (b) ülkede yatırım (para ile oynama) yaptı ise, (a) ülkesinin milli serveti olan nema (b) ülkesine gitti demektir.
Şimdi burada dikkat!.....
Bu kayıp nema genellikle zaten geri kalmış ülke yatırımcılarını kapsıyorsa burada global krizin lafı bile olmaz.
Zaten geri kalmış ülkenin, olmayan plan ve programında bu nema kaybı hem fark edilmez (yönetim tarafından) ve hem de zaten, bunu önleyecek – denetleyebilecek (ekonomik beyinlere de, bu tür yönetimlerde asla yer verilmez) yapı mevcut değildir.
Ülkede enflasyon – devalüasyon şeklinde, doğrudan halkın sırtına bindirilir bu yük.
Yani anlayacağınız… Bizim gibi geri kalmış kapitalist ülkelerde, zenginlerin kayıpları doğrudan halkın cebinden alınır.
Gelelim bu “ham” yapılan paranın gelişmiş bir ülke yatırımcısından yapılmasına…
İşte şimdi, “yandı gülüm keten helva”.
Gerçek bir gelişmiş ülke, ülke servetinin kuruşunu hesap eder ve bu kayıp yada alacağa “şahin”dir.
Bu kaybı telafi etmekle kalmaz bir de artı gelir elde eder….
Yine yukarıda dedik ya; Gelişmiş devletlerin bile (mutlaka) bilgisi vardır.
Yaptığı tek şey, ülkeden çıkan – satılan her şeye zam yapar.
Gelişmemiş ülkelerden aldığı her şeyinde fiyatını kırmak için tarafları masaya oturtur.
Bu masaya oturulduğunda sonuç zaten bellidir. Geri kalmış ülkenin burada tek şansı pazarlık…
Yalnız, bizim gibi dünyanın en büyük borcuna sahip bir ülkenin, bu masada pazarlık payı söz konusu dahi değildir.
Hepsi bu kadarcık değil elbet ama temel olarak da olay budur.

Kapitalizmin (k) sını bilmeden, işçi ülkesi, emekçi ülkesi olan ülkemizde, üstelik kendiside bir işçi-emekçi olmasına rağmen, ülkenin gelecek ve rafahını sağcı partilerin sağlayacağına inanarak, sermaye sınıfına arka çıkıp, ülke emekçilerini sırtından hançerleyen (sağcılara) kapak olsun.

Dostça kalın.