Enseye tokat....

Dedik ya, sahipsiz kaldı bu ülke…
Dingo’nun ahırına döndü…
Biri kalkmış; Bir bakan olduğunu dahi unutarak ırkçı söylemlerde bulunuyor.
Biri kalkmış; “Ya sev ya terk et!” sözünü “ben demedim, o dedi”lerde.
Bir diğeri; “Biz böyle laf etmedik… Yalan …” diyor.
(MHP’nin bilhassa gençlik kolları ve lokallerinde bu pankartlar hala duruyor. Gidip bakalım isterseniz…)
Bir başkası çıkıyor; “Ordu’ya: Haddini bil…” dedik oyumuz arttı diyebiliyor…
Birilerine bakıyoruz; Denetlemeye gittikleri tesislerin ürünlerinden “mezelik” alıyor.
Yine birileri; “Bu gazeteci olsun, diğeri olmasın” diyebiliyor.
(Benim gazetem olacak… O gazetemin muhabirleri olacak… Ve birileri kalkacak, nereye ne muhabir göndereceğime karar verecek… Yıkarım ortalığı…)
Ama zamanında, elinde ibrik-havlu ile kapıda bekleyenlerin bunu yapabilmesi elbette imkansız. Bugün yapabilecekleri tek şey, kafalarını taşa vurup, ağlamak…

Bu arada “Mustafa” filmini izledim.
Sorumlular, çarpıtılan tarihi gerçekler ve yalan ifadelerin yanı sıra,
bu ülkenin banisi Mustafa Kemal’e yapılan haksızlığın ve densizliğin hesabını vermeli…
Ötesi, bu hesap sorulmalı…

Bakıyorum da; İşkembeden atmalar diz boyu…
“Bu ülke ne badireler atlattı. Bunu da atlatır…”
“Bu halk… Daha önce yaptı yine yapar…”
“O kadarda kötü değiliz. Bir çözüm bulunur…”
“İlk seçimde, geldikleri gibi giderler…”
“Karamsarlığa gerek yok…”

Atlattığımız her badireden (!) halkımız kayıpla çıktı…
Bu halk daha önce yaptığında, halklar ayırımcılığı yoktu…
Hangi liderle… Hangi kurumla… Kaldı ise, hangi kale ile çözüm bulunacak…
Yandaşları azalmadı arttı. Ayrıca, köpek .ok yemekten vazgeçmez…
Bunca kaleyi… Bunca cumhuriyetçi ve laik değeri iyimserlikle kaybettik…
Durmak yok… Enseye tokadı yiyene kadar, iyimserliğe devam…

Türkiye’de; uluslararası kapitalizm, alıştırma-eğitim-yerleşim-konuşlanma aşamalarını çoktan gerilerde bıraktı.

Halka, bazı şeyleri tam olarak anlatabilmek, öyle pek kolay değildir.
Orada kapı gibi duran; İç Hizmet Kanunu var.
Gerekmediği halde zamanında ortaya konan bu yasa, yada kullanılan hak diyelim, bugün gerekliden öte “görev” olduğu halde kullanılmıyor-kullanılamıyor…

Kusura bakmayın ama; “enayi, aptal-dı” denileceğine, “karamsar-dı….” densin.

Dostça kalın.