Çöpe atılan yıllar

Bayram vesilesi ile akraba, dost, arkadaş, komşularla bir arada olabilme imkanını yakaladım. Onlarla dünya hali – ilişkiler, kısacası “bizi” konuşma, dinleme imkanı buldum diye seviniyordum ama öyle olmadı…
Sadece dertlerini anlattıklarını, herkesin bir arayış içinde olduğunu gördüm.
Kimin derdi problemi yok ki…
Bu dünde böyle idi, bugünde böyle… Yarın bundan farklı olmayacak ki…
Kul olarak, elbette herkes bir şeylerle sınanıyor bu hayatta.
Sana verilen, yaşam biçimi ve rızkla ne kadar başarılı olabilecek, ne kadar temiz kalabileceksin…
İşin en kısa özü bu…
Kimi biliyor farkında… Kimi bilginin yoksunluğunda kıvranıyor çaresiz…
“Var birazda sen oyalan” derken Yunus Emre ne demek istemişti acaba?...
“Eline, beline, diline sahip ol” derken Mevlana ne demek istemişti acaba?
Ömer Hayyam’dan iki dörtlükle bağlayalım…

Mal mülk düşkünleri rahat yüzü görmezler,
Bin bir derde düşer, canlarından bezerler.
Öyleyken, ne tuhaftır, yine de övünür,
Onlar gibi olmayana adam demezler.
……….
Rahmetin var, günah işlemekten korkmam;
Azığım senden, yolda çaresiz kalmam;
Mahşerde lutfunla ak pak olursa yüzüm
Defterim kara yazılmış olsun, aldırmam.

“Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az” diye boşuna mı demişler.

………..

Yirmi dokuz yaşında bir genç…
“4 yıl arkadaşlık yaptık. 1 yıl sözlü kalıp, ardından 2 yıl nişanlılık yaşadık. Ama olmadı. Nikah arifesinde istekler(!) canımdan bezdirdi… Ayrıldık…” dedi.
Dile kolay… Delikanlının ifadesi ile çöpe atılmış koca bir 7 yıl…
Bu zamanda gençler, hayat açısından pek bonkör…

Önündekini görememek… Geç uyanmak...
Sorgulamamak… Paylaşmamak…
Hepsi bu aslında.

Sevmek ve sevilmek…
Değerlerin paylaşımları…
İnsana saygı… Sevgiye saygı…
Bu değerler yok artık… Kalmadı…

Esra Erol’un (evlilik programında) olduğu gibi.
Canlı canlı karşımızdalar…
Yüzsüz, arsız, şerefsiz, onursuz, haysiyetsiz, kimliksiz “hiç”ler…
“Elektrik alamadım” diyiveriyorlar.
Elbette elektrik alamaz. Hayatın başındaki gencecik delikanlıdan “zenginlik” istiyor…
Kıçında donu yok. Yokluğun ne olduğunu bilmesi gerekirken, sivilce kadar beyni ile aklınca köşe dönecek…
Bu ülke nüfusunun %80’i (dünya standartlarının GSMH ölçütlerinde) fakir.
Zengin olan seni niye alsın… Senin neyini alsın…
Zenginlik sadece mal mülk sahibi olmakla ölçütlenemez. Zenginlik, kendine özgü bir yaşam biçimidir. Başlı başına bir kültürdür. Bundan kimin haberi var.
Ama bizim “donsuz”, elektrik alamıyor…

“Ayrı ev istiyorum” derken soruyoruz… “Avrupa’da böyle, bu gelişmişliktir” diyor…
“Bulgari yüzük yada tek taş isterim” derken soruyoruz… “Avrupa’da olmaya bilir, bizde adet”…
Cehalet, küstahlık getirir… İşine gelince ölçü olarak Avrupa, işine gelmeyince Avrupa “tu kaka”… Şerefsizlik…
Bu adam beni sevecek mi? Bana kol kanat olacak mı? Benim için neler yapacak-yapabilir?
Bunları sorgulamak yok…
Valla… Doğrusu o ki. Bu konularda çok doluyum ama daha fazlası şimdilik gereksiz…

Eskiden “başlık parası”ndan muzdaripti insanımız…
Şimdi şöyle diyorum…
“Başlık parası verirsin. Ama başka da bir masrafın olmaz… Aslında daha karlı. Madem ki olaya maddi açıdan bakılıyor. Başlıkla kız almak daha hesaplı…”
Kızlarımızın, çocuklarımızın başlık belasından kurtulmaları için çok emek verdik.
Ama bugün kızlarımız, kendilerine (mal) gibi değer biçiyor…
Ve o değeri de istiyor…
Aferin… Yakışıyor…
Gelişmişlik ve muasır medeniyet dediğin budur işte…

Dostça kalın.